Hankar
Notre Temps (1976)
Het is een vertaling in verschillende taferelen van de tegenstellingen in «Onze Tijd» (het algemene thema van de compositie), van de strijd van de mensen en de actieve bevolking voor een rechtvaardige economische en sociale maatschappij.
We herkennen de grote massa, de motorrijders die de dagelijkse strijd weigeren, de krantenlezer, een optocht,... De vormen en de intense kleuren in waaiers van rode en oranje tinten geven aan de fresco ook een uitdagende, zelfs opdringerige toets. Somville zei: «Ik stoor liever dan te behagen...».
Het reusachtig fresco van 600 m2 in Hankar werd met de hulp van zes medewerkers aangebracht. Het is een typische uiting van zijn visie en stijl, die het bewogene en overdadige niet schuwt, door middel van krachtlijnen en intens koloriet een heftige dynamiek tot uitdrukking brengt en talrijke taferelen naast elkaar plaatst om zo een synthese te geven van zijn eigen tijd. Roger Somville heeft ermee getracht de sfeer van de dag en van de nacht weer te geven.
Roger Somville (Brussel, 1923)
Vanaf het begin had hij vooral aandacht voor het probleem van de toegankelijkheid van de kunst voor het publiek: hij sloot zich aan bij verschillende bewegingen die de kloof tussen kunst en publiek wilden verkleinen. De kunstenaar zette mee zijn schouders onder de oprichting van groepen als «Le Centre de Rénovation de la Tapisserie de Tournai» (1946), «Forces Murales» (1947), et «Art et Réalité» (1954). Kunst moet via haar thema's aansluiten bij het echte leven. Zo moet ze onderwerpen behandelen als het bestaan, het werk van de moderne mens, zijn strijd, zijn lijden,... Bovendien moet ze de technieken en materialen als tapijtwerk, fresco, keramiek, mozaïek,... opwaarderen. Voor Somville bestaat kunst niet enkel voor een bevoorrechte klasse. Hij revolteert tegen het conformisme. Hij leeft zich zowel uit op een muur als op doek.
In de zomer werkt deze kunstenaar meestal in het hartje van Frankrijk. Naast zijn kunst, engageerde Roger Somville zich ook in de Wereldraad voor de Vrede. Hij vecht onvermoeibaar tegen de onderdrukking van de kleine man en voor «een kunst die van woede doet schreeuwen».
